Tussen de oren
Dus dit is een zware depressie.
En ik maar denken dat er iets mis met me was.
Het doet ongelooflijk veel pijn om afscheid te moeten nemen van de wereld die ik kende. Een wereld met wonderen. Een wereld waarin iedereen alles voor elkaar over heeft. Een wereld waarin contracten niet nodig zijn. Een wereld waarin we elkaar alleen maar helpen om het beste van elkaar naar boven te brengen. Een wereld waarin zelfopoffering voor de medemens het hoogst haalbare doel is.
Wat moeilijk is het om in te zien dat die wereld niet bestaat en dat ik daar zelf nooit in de buurt ben gekomen. Het is nota bene mijn eigen adagium dat je anderen niet kunt helpen wanneer je niet eens voor jezelf kunt zorgen.
Ik kan niet voor mijzelf zorgen. Ik plan mijn tijd in voor anderen en let niet op wanneer het teveel ten koste van mijzelf gaat. Dat kan een tijdje goed gaan maar met de jaren raak ik meer en meer afgeragd, geestelijk een wrak en fysiek beschadigd.
Ik laat mij niet door de arts van de wijs brengen. Het zit niet alleen maar tussen mijn oren. De aansturing van mijn hart loopt echt risico en het stokken van de ademhaling is een wezenlijk gevaar voor mijn gezondheid. Dat neem ikzelf heel serieus en ga ik niet afdoen als iets psychisch. Het enige wat 'tussen de oren' betekent is dat ik er zelf wat aan moet doen omdat er geen medicijn en geen medische ingreep bestaat voor het verlichten van mijn gemoedsrust. Maar laat je je door niemand wijsmaken dat je je aanstelt.
Bijgeloof, wat ik van huis uit heb meegekregen, is in nood mijn grootste vijand. Het wekt de schijn van bescherming maar slaat een gapend gat van achterdocht en hypochondrie in mijn hersenstam.
Angst, nooit gedacht dat ik angsten kende. Op een gegeven moment heb ik zo lang in angst geleefd dat ik het niet meer als zodanig herkende. En ongemerkt heb kunnen wegdrukken. Moed heb ik ervoor in de plaats gekregen maar je kan het gerust onverantwoord noemen, of een gat in de hand, of insensitief voor andermans angsten.
Reageer